Κρίση και λεηλασία των πόρων, το αίτημα της διατροφικής και ενεργειακής αυτάρκειας
Εκδήλωση – συζήτηση
την ΚΥΡΙΑΚΗ 4.7.2010
ΩΡΑ 19.00
στην πλατεία των
ΑΝΩ ΛΕΧΩΝΙΩΝ (Δημαρχείο)
ΚΟΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ – ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ/ΦΙΣΣΕΣ
ελευθεριακό δίκτυο αντίστασης στη βιοτεχνολογία και την τεχνοεπιστήμη της κυριαρχίας
>Κρίση και λεηλασία των πόρων, το αίτημα της διατροφικής και ενεργειακής αυτάρκειας
Εκδήλωση – συζήτηση
την ΚΥΡΙΑΚΗ 4.7.2010
ΩΡΑ 19.00
στην πλατεία των
ΑΝΩ ΛΕΧΩΝΙΩΝ (Δημαρχείο)
ΚΟΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ – ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ/ΦΙΣΣΕΣ

ενημερωτικό φυλλάδιο koinosToposBulletinWeb-1 με θεματικές:
- ποιος μίλησε για οικολογία?
- εταιρίες ΓΤΟ και βιοκαυσίμων στην κρίση
- κριτική στο κυρίαρχο επιστημονικό παράδειγμα
- σημειώσεις για την βιολογική γεωργία
- από το βιοτεχνολογικό λόμπυ
στο διατροφικό /ενεργειακό
σύμπλεγμα -τώρα και στην Ελλάδα…
Ο καπταλισμός αφού λεηλάτησε ολάκερο τον πλανήτη πουλώντας και αγοράζοντας κάθε τι το υλικό, στρέφει τις αδηφάγες ορέξεις του στο πεδίο των ιδεών. Και εσχάτως, στην ίδια την ουσία της ζωής. Δυο αιώνες μετά τον επίσημο θάνατο του θεού, η βιομηχανία επιχειρεί να οικειοποιηθεί τα ξεπερασμένα πλέον δικαιωματά του. Μέσα από παράλογες και χυδαίες νομοθεσίες περί πνευματικών δικαιωμάτων, πολυεθνικές ή μη προσπαθούν να μας πείσουν ότι συγκεκριμένες αλληλουχίες dna, ζώα, φυτά και μικροοργανισμοί, ανήκουν σ’ αυτές. Και αν ο προηγούμενος αυτόκλητος ιδιοκτήτης του πλανήτη, παραδεχόταν τουλάχιστον την ελεύθερη βούληση, η σύγχρονη βιομηχανία δεν αφήνει ούτε καν αυτό το πεδίο ανεκμετάλλευτο. Ο κόσμος που προσπαθεί να επιβάλλει είναι ένας κόσμος απόλυτης βιομηχανικής ομοιομορφίας, στείρος και χωρίς ίχνος ελεύθερης ζωής.
Οι πατέντες που αξιώνουν οι σποροπαραγωγικές και βιοτεχνολογικές εταιρίες είναι η συνέχιση του ίδιου παραλογισμού, στο πεδίο της ζωής, που ξεκίνησε με τα πνευματικά δικαιώματα. Η όλη αντίληψη περί πνευματικών δικαιωμάτων λογίζει τις ιδέες και την καλλιτεχνική δημιουργία ως αντικείμενα ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης και μόνο, σαν να έχουν παραχθεί σε κοινωνικό κενό. Τα πάντα οφείλουν να ανήκουν σε κάποιον. τίποτε δε δύναται να είναι ελεύθερο ή κτήμα της ανθρωπότητας εν γένει.
Όμως, για να έχει η ιδιοκτησία κάποιας έννοιας ή πράγματος, αξία, θα πρέπει αυτή η έννοια ή πράγμα να μην κυκλοφορεί ελεύθερα σε όμοιες η παραπλήσιες μορφές. Με άλλα λόγια, πίσω από κάθε πατέντα της βιομηχανίας πάνω σε κάποιο ζώο ή φυτό, δεν κρύβεται μόνο θρασύτητα και χυδαιότητα αλλά και η προσπάθεια έτσι ώστε ζώα και φυτά, σπόροι και γνώσεις να πάψουν να υφίστανται ελεύθερα. Οι διμερείς συμφωνίες της ΕΕ με αφρικανικά ή ασιατικά κράτη, οι συμφωνίες τύπου TRIPS, ή η νέα προτεινόμενη νομοθεσία για τις πατέντες στην ΕΕ, δεν υπάρχουν παρά για να εξασφαλίσουν ότι το σύνολο της ζωής θα ανήκει κάπου και θα είναι προϊόν προς πώληση. Ακόμη και όταν οι εν λόγω συμφωνίες διασφαλίζουν –θεωρητικά και σπανιότερα πρακτικά- μερίδιο στο κέρδος και για τις αναπτυσσόμενες χώρες ή τους μικρούς παραγωγούς, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: ραγδαία μείωση της βιοποικιλότητας μέσω της επιβολής ομογενοποιημένων καλλιεργειών, της αποκλειστικήςχρήσης πατενταρισμένων ποικιλιών, γενετικής επιμόλυνσης και παρεμπόδισης της παραδοσιακής διατήρησης και ανταλλαγής σπόρων από εγχώριες ποικιλίες. Ο πλούτος των παραδοσιακά καλλιεργήσιμων ή φυσικών ειδών και ποικιλιών, αφανίζεται και αντικαθίσταται από ομοιογενείς μονοκαλλιέργειες πατενταρισμένων προϊόντων, αρεστών στη βιομηχανία. Αν κανείς λάβει υπόψη ότι από τις δεκάδες χιλιάδες βρώσιμων ειδών και ποικιλιών καλλιεργούνται συστηματικά μόνο μερικές δεκάδες –και σε βιομηχανική κλίμακα συνήθως μόνο οχτώ- μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της καταστροφής για το σύνολο της ζωής.
Ήδη μεγάλα τμήματα του πληθυσμού του παγκόσμιου νότου έχουν εξαναγκαστεί στη φτώχεια, στην πείνα, στη μετανάστευση, στη φυλακή επειδή αντιστάθηκαν. Μόνο στην Ινδία δε, 200.000 αγρότες έχουν αυτοκτονήσει ως αποτέλεσμα των πολιτικών που ακολουθούν εταιρίες όπως η Monsanto, η Syngenta, η Novartis ή η Dupont. Οι εταιρίες του βιοτεχνολογικού λόμπυ δε θέλουν να διασφαλίσουν απλά κέρδη από τους στείρους σπόρους τους και τις μεταλλαγμένες ποικιλίες τους, αλλά και από οποιαδήποτε ζωική μορφή ή είδος. Και οι ίδιοι που βρίσκουν λογικό και σωστό ένα είδος φυτού ή ζώου να ανήκει εξ’ ολοκλήρου σε μια εταιρεία, θα βρουν επίσης λογικό και σωστό –σε ένα όχι και τόσο απώτερο μέλλον- το ανθρώπινο σώμα , ή τουλάχιστον συγκεκριμένα τμήματα και λειτουργίες του, να ανήκουν κάπου, σε μια εταιρεία, εργαστήριο ή κρατικό οργανισμό. Αλλά η ζωή υπήρχε και θα υπάρχει, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, δεν «εφευρίσκεται» και ανεξάρτητα από κάθε ληστρική νομοθεσία δεν πατεντάρεται. Είναι μια διαδικασία που αποίκισε τον πλανήτη μας, αλλάζοντας τον εκ βαθέων, δισεκατομμύρια χρόνια πριν εταιρείες και διευθυντές αρχίσουν να τον λυμαίνονται. Άγρια και ανεξέλεγκτη, «ακάθαρτη» και απρόβλεπτη, θα βλαστήσει ακόμη και στα στρατόπεδα συγκεντρωσής τους.
Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΓΟΝΙΔΙΩΝ
κοινός τόπος αθήνας
ελευθεριακό δίκτυο ενάντια στη βιοτεχνολογία και την τεχνοεπιστημη της κυριαρχίας
Υπερανθρωπισμός, Version 0.01
από solinfitialipse,
Το «κίνημα»
Οι υποστηρικτές του, περιγράφουν τον υπερ-ανθρωπισμό[1] ως ένα κίνημα συμβατό με το σύνολο του πολιτικού φάσματος, που στοχεύει στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την τυραννία των περιορισμών που του επιβάλλει η φύση. Ο στόχος θα επιτευχθεί μέσω της «βελτίωσης» του συνόλου των διανοητικών, φυσιολογικών και ψυχολογικών δυνατοτήτων του ανθρώπινου όντος, με την εφαρμογή των υφιστάμενων και μελλοντικών τεχνολογικών μέσων και σε τέτοιο βαθμό που θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός νέου είδους, του μεταανθρώπου.
Οι υπερ-ανθρωπιστές θεωρούν τις ιδέες τους ως προέκταση του εκκοσμικευτικού ανθρωπιστικού εγχειρήματος του Διαφωτισμού, με το οποίο διατείνονται ότι μοιράζονται το στόχο της βελτίωσης της ανθρώπινης συνθήκης με τη χρήση του λόγου, της επιστήμης και της τεχνολογίας. Ωστόσο, συχνά κατηγορούν τον ανθρωπισμό για έλλειψη θάρρους και οράματος, εφόσον αποδέχεται τους περιορισμούς που η φύση θέτει στο ανθρώπινο σώμα και δεν επιδιώκει την υπέρβασή τους, σε αντίθεση με τον υπερ-ανθρωπισμό[2]. Σε αυτή τη βάση, ο υπερ-ανθρωπισμός συμβολίζεται ως Ανθρωπισμός Συν (Α+) [Humanism Plus (H+)] και μετασχηματίζει το ανθρωπιστικό πρόταγμα της απελευθέρωσης του ανθρώπου, στον υπερ-ανθρωπιστικό στόχο της υπέρβασης των βιολογικών περιορισμών του ανθρώπινου σώματος.
ΤεχνοΑνθρωπότητα
Σύμφωνα με τους υπερ-ανθρωπιστές, το να πάρουμε την εξέλιξη στα χέρια μας και να αντικαταστήσουμε την τυχαιότητα με το σκόπιμο σχεδιασμό, αποτελεί μια αναγκαιότητα, καθώς ο άνθρωπος, ως προιόν της φυσικής εξελικτικής διαδικασίας, είναι γεμάτος ατέλειες και ανεπάρκειες που γίνονται ιδιαίτερα απαγορευτικές για το ευ ζην στις συνθήκες της σύγχρονης ζωής. Οι τελευταίες συνοδεύονται απο ραγδαίες αλλαγές, ανθρωπογενούς κατα βάση προέλευσης, που συμβαίνουν στα διάφορα ανθρώπινα περιβάλλοντα. Ιδιαίτερα όσον αφορά το φυσικό και το τεχνολογικό περιβάλλον, οι ραγδαίες μεταβολές ασκούν πιέσεις στο ανθρώπινο είδος, καθιστόντας την ανάγκη για την εξέλιξή του επιτακτική. Με άλλα λόγια, πρέπει να εξελιχθούμε ως είδος προκειμένου να επιβιώσουμε της περιβαλοντικής κρίσης που έχουμε προκαλέσει, αλλά και να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε την εκθετικά αυξανόμενη τεχνολογική νοημοσύνη που έχουμε κατασκευάσει και να μπορέσουμε να αποκομίσουμε όλα τα ωφέλη της.
Το ψευδοδίλημμα που θέτει ο υπερ-ανθρωπισμός στην ανθρωπότητα είναι απόλυτο: θα γίνουμε είτε υπερ-άνθρωποι (και σε επόμενο στάδιο μετά-άνθρωποι) είτε υπάνθρωποι. Οι ανθρώπινες κοινωνίες θα οδηγηθούν ντετερμινιστικά στο μαρασμό, αφού η στασιμότητα της ανθρώπινης εξέλιξης θα οδηγήσει στον εκφυλισμό του ανθρώπινου όντος. Ορισμένοι υπερ-ανθρωπιστές έχουν χρησιμοποιήσει εικόνες απο σύγχρονες πολιτικές φρικαλεότητες και βασανισμούς προκειμένου να ισχυριστούν ότι ο εκφυλισμός έχει ήδη αρχίσει[3].
Ορισμένοι υπερ-ανθρωπιστές υποστηρίζουν ρητά ότι ο άνθρωπος είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι, μια μηχανή[4]. Όλα τα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης που διαφεύγουν του απόλυτου έλεγχου και της χειραγώγησης, όπως τα συναισθήματα, επανερμηνεύονται ως μηχανικές ατέλειες και ανάγονται στον «παρωχημένο» φυσικό σχεδιασμό και τους φυσικούς περιορισμούς του ανθρώπινου είδους. Στο πλαίσιο της υπερ-ανθρωπιστικής σκέψης, ακόμη και ο θάνατος ανανοηματοδοτείται ως «ασθένεια» η οποία δεν είναι πλεον ανεκτή, καθώς περιορίζει την ατομική ελευθερία.
Επιπλέον, ο θάνατος πρέπει να εξαλειφθεί γιατί στέκεται εμπόδιο για την απόλαυση των ωφελειών και των ανέσεων, αφου μπορεί να μας βρεί πρίν προλάβουμε να καταναλώσουμε αρκετά απο τα βιώματα που καθιστά δυνατά η υψηλή τεχνολογία.
Το μηχανιστικό και αναγωγιστικό πλαίσιο της υπερ-αθρωπιστικής σκέψης είναι προφανές τόσο στην αντίληψη του αθρώπινου σώματος στη σημερινή του εκδοχή, όσο και στη σύλληψη μιας μελλοντικής ιδεατής του μορφής. Το ιδανικό ανθρώπινο σώμα για τη μετάβαση προς τον μεταάνθρωπο, είναι περασμένο απο τα φίλτρα της οικονομίας και της αποτελεσματικότητας και ορίζεται με τους αντίστοιχους όρους της ποσοτικοποιημένης εργαλειακότητας και λειτουργικότητας. Με λίγα λόγια, υποτίθεται ότι θα γίνουμε πιο αποτελεσματικά υποκείμενα εμπειρίας αν, για παράδειγμα, αυξήσουμε την ικανότητα απομνημόνευσης, γίνουμε περισσότερο «αποδοτικοί ενεργειακά» μειώνοντας υποτιθέμενες ενεργειακές απώλειες που απορρέουν απο τις σωματικές λειτουργίες (να καταργήσουμε την πέψη), περισσότερο αποδοτικά συναισθηματικά υποκείμενα εάν απομακρύνουμε τις «άσκοπες» συναισθηματικές καταστάσεις, κλπ.[5]. Εννοείται ότι κεντρικό ρόλο σε αυτή τη συζήτηση, έχει ο έλεγχος της σεξουαλικότητας και της αναπαραγωγής.
Εφόσον όλα απορρέουν από την ατελή βιολογική εξέλιξη, τα πάσης φύσεως ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης σε όλα τα επίπεδα (ατομικά και συλλογικά), θα λυθούν με τον επανασχεδιασμό του ανθρώπινου όντος σε μια τεχνολογική βάση. Αυτό, παράλληλα με τις ευγονικές «βελτιώσεις» σε γενετικό επίπεδο, θα επιτευχθεί με σταδιακή εν-σωμάτωση της τεχνολογίας, που θα αντικαθιστά τα φθαρτά φυσικά τμήματα του ανθρώπινου σώματος, συμπεριλαμβανομένου και του εγκεφάλου.Έτσι, εκτός του ότι θα απελευθερωθούμε από το θνητό φυσικό σώμα, η τεχνολογική αθανασία ανοίγει μπροστά μας και ένα απεριόριστο σύνολο αξιών, δυνατοτήτων και επιλογών, όπως είναι για παράδειγμα η δυνατότητα φόρτωσης του «εαυτού» στον κυβερνοχώρο, όπου θα καταναλώνουμε, σε ταχύτητες φωτός, πληροφορίες και εμπειρίες εικονικής πραγματικότητας, και τα πολλαπλά αντίγραφα του «εαυτού» θα μπορούν να συναναστρέφονται με διάφορους άλλους κυβερνο-εαυτούς, συνθέτοντας έτσι την απόλυτη συλλογική «υπερ-διάνοια».
Εννοείται δε, ότι η η υψηλή τεχνολογία και η αυτοματοποίηση θα μας έχει ήδη απελευθερώσει από την εργασία και έτσι ο άνθρωπος θα μπορεί να επιδοθεί απερίσπαστος στο αέναο κηνύγι των διαφόρων ηδονών, οι περισσότερες-αν όχι όλες- εκ των οποίων θα είναι τεχνολογικά διαμεσολαβημένες. Επιπλέον, τα διάφορα τεχνολογικά τέκνα των ανθρώπων, θα αποκτήσουν αυθυπαρξία και ανεξαρτησία: οι υπερ-ανθρωπιστές περιμένουν εναγωνίως το σημείο που ονομάζεται Singularity (Μοναδικότητα;) και τοποθετείται χρονικά μεταξύ του 2035-2045, οπότε και η τεχνολογική νοημοσύνη φτάνει σε τέτοιο σημείο, όπου τα διάφορα τεχνο-οντα όχι μόνο αυτοαναπαράγονται, αλλά και σχεδιάζουν την περεταίρω εξέλιξή τους «συνειδητά». Ενίοτε, στην υπερ-ανθρωπιστική σκέψη το σημείο αυτό παραλληλίζεται με την έννοια της επανάστασης, όπως τη συνέλαβε ο Μάρξ [6] και μετά απο αυτό, καμία εκτίμηση για το μέλλον δεν έχει νόημα.
Και τι γίνεται εάν τα τεχνολογικά τέκνα του ανθρώπου αρχίσουν να εκδηλώνουν κυριαρχικές συμπεριφορές, ανάλογες με αυτές που εκφράζει η ανθρωπότητα απέναντι στις άλλες μορφές ζωής τις οποίες βαφτίζει κατώτερες, προκειμένου να νομιμοποιήσει τους συνήθως φρικαλέους τρόπους με τους οποίους τις χρησιμοποιεί για τους σκοπούς της; Αυτός αλλά και πολλοί άλλοι κίνδυνοι που ενέχονται στην υλοποίηση του υπερ-ανθρωπιστικού οράματος, συμπεριλαβάνονται στις εκτιμήσεις των ίδιων των υπερ-ανθρωπιστών, σύμφωνα με τις οποίες υπάρχει ένα ποσοστό 25% «υπαρξιακού ρίσκου», δηλαδή ολοκληρωτικής καταστροφής. Για μια μεγάλη μερίδα των υπερ-ανθρωπιστών, το ρίσκο αυτό είναι μικρό σε σχέση με τη θεοποίηση που σηματοδοτείται από τη Μοναδικότητα: «Θα γίνουμε θεοί», λέει ο ανθρωπο-κλωνοποιός Richard Seed. «Αν δε σου αρέσει σπάσε. Αλλά εαν πρόκειται να παρέμβεις στη δική μου πορεία προς τη θεοποίηση, τότε θα έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα. [...] Αν προσπαθήσεις να με σταματήσεις, ή θα με σκοτώσεις ή θα σε σκοτώσω»[7].
ΤεχνοΦύση
Η Φύση κατά τον υπερ-ανθρωπισμό είναι τύραννική[8], καθώς επιβάλλει περιορισμούς στον άνθρωπο. Εκτός αυτού είναι ανεπαρκής και ατελής, αλλα «δικαιολογημένη», αφου δεν …διέθετε τα σύγχρονα και μελλοντικά τεχνολογικά εργαλεία ώστε να παράξει μια περισσότερο αποτελεσματική φυσική εξέλιξη[9].
Παράλληλα, οι υπερ-ανθρωπιστές αγωνιούν να πείσουν για τη φυσικότητα του οράματός τους[10], στη βάση του οτι προκύπτει ως αναπόφευκτη ανταπόκριση στην ανθρώπινη ανάγκη να τροποποιεί, -όπως άλλωστε κάθε είδος- το περιβάλλον του. Επιπλέον, λέγεται ότι ανταποκρίνεται στην αποκλειστικά ανθρώπινη αρχέγονη ανάγκη για διαρκή βελτίωση και υπέρβαση των ορίων και των περιορισμών.
Περιέργως αν σκεφτούμε την ανθρωπιστική καταγωγή[11] του υπερ-ανθρωπισμού, οι οπαδοί του δηλώνουν[12] ότι δεν είναι ανθρωποκεντριστές ή ειδιστές:
«Από την υπερανθρωπιστική σκοπιά, οι άνθρωποι, τα τεχνήματά τους και τα εγχειρήματά τους, αποτελούν τμήμα της διευρυμένης βιόσφαιρας. Δεν υπάρχει θεμελιώδης διχοτομία μεταξύ της ανθρωπότητας και του υπόλοιπου κόσμου. Μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι στο πρόσωπο του ανθρώπινου είδους η φύση απέκτησε επίγνωση και αυτό-στοχασμό»[13].
Ο ισχυρισμός αυτός είναι ανυπόστατος, αφού με μια πιο προσεκτική ματιά φαίνεται ότι το μόνο χαρακτηριστικό στη φύση που αξιολογείται θετικά από τους υπερ-ανθρωπιστές είναι η ανθρώπινη νοημοσύνη, και αυτή όχι όπως την έχουμε παραλάβει απο τη φύση, αλλα όπως θα προκύψει όταν περάσει από το φίλτρο του ανθρώπινου μετασχηματισμού και ελέγχου, για να εκφραστεί ως αυτόνομη τεχνολογική νοημοσύνη. Με άλλα λόγια, όχι μόνο η αξιολογική αφετηρία τους είναι ανθρωποκεντρική με τη σκληρότερη έννοια του όρου, αλλά σε συνδιασμό με μια ιδιότυπη αυτοσιχασιά, μάλλον δε μιλάμε μόνο για διάθεση «παιχνιδιάρικης καλλιτεχνικής έκφρασης», αλλά για γενικότερη απέχθεια του φυσικού.
Όταν λοιπόν οι υπερ-ανθρωπιστές διακηρύσσουν ότι δεν είναι ανθρωποκεντριστές, συνήθως το κάνουν στην προσπάθεια να λειάνουν το έδαφος για μια ηθική αντιμετώπιση της «τεχνολογικής συνείδησης» που υποτίθεται πως θα έχουν τα μελλοντικά τεχνο-όντα, και όχι ως ευρεία αναγνώριση μορφών συνείδησης σε μη ανθρώπινα όντα.
Η φαντασιωμένη συγχώνευση της Φύσης με την Τεχνολογία πραγματοποιείται ξεκάθαρα εις βάρος της πρώτης, καθώς για τους υπερανθρωπιστές σηματοδοτεί την απόλυτη κυριαρχία επί της Φύσης. Η τεχνολογική σύγκλιση στην οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια, είναι το όχημα για την πραγματοποίηση της ενοποίησης μεταξύ των φυσικών και τεχνητών όντων, και την εξασφάλιση του ελέγχου όλων των επιπέδων της ύλης. Κατά τα άλλα, οι ίδιες τεχνολογίες που θα χρησιμοποιηθούν για την εξόντωση του φυσικού, και οι οποίες όπως προείπαμε εμφανίζονται ως πανάκεια και μονόδρομος, αυτές και θα εξαλείψουν και όλα τα συμπτώματα της περιβαλλοντικής κρίσης[14]. Άλλωστε, χωρίς το άτακτο φυσικό περιβάλλον, δεν υπάρχει περιβαλλοντικό πρόβλημα…
Σύγκλιση NBIC
Κάτι που πρέπει να γίνει σαφές σε αυτό το σημείο, είναι ότι οι υπερ-ανθρωπιστές δεν αποτελούνται μόνο από διαφόρων ειδών τεχνο-οπτιμιστικά «φρικιά» που φαντασιώνονται ένα μέλλον επιστημονικής φαντασίας, αλλά σε μεγάλο βαθμό από «επιφανείς» δυτικούς, ως επί το πλείστον, επιστήμονες και φιλόσοφους, πολλοί απο τους οποίους κατευθύνουν τις εξελίξεις, όντας επικεφαλής των πεδίων έρευνας και ανάπτυξης που αντιστοιχούν στις τεχνολογίες που βασίζουν το υπερανθρωπιστικό όραμα, και ασκώντας «συμβουλευτική» δραστηριότητα στους «λήπτες αποφάσεων».
Έτσι βρίσκουμε την ιδέα της σύγκλισης της νανοτεχνολογίας, της βιοτεχνολογίας, της πληροφορικής και της γνωσιακής επιστήμης (convergence NBIC), η υλοποίηση της οποίας έχει υποδειχθεί από τους υπερ-ανθρωπιστές ως το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση της πραγματοποίησης του οράματος τους, να αποτελεί τον πρωταρχικό ερευνητικό στόχο σε Ευρώπη και ΗΠΑ και να θεωρείται μια βέβαιη μεσοπρόθεσμη εξέλιξη.
Στην περίπτωση των ΗΠΑ, η σύνδεση μεταξύ της τεχνολογικής σύγκλισης και του υπερ-ανθρωπιστικού προτάγματος εκφράζεται ρητά και επίσημα μέσω επιστημονικών εκθέσεων που χρηματοδοτούνται απο το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών. Οι υπερ-ανθρωπιστικές θέσεις προωθούνται ανοιχτά και μέσω διαφόρων φορέων «συμβουλευτικής επιστήμης», όπως για παράδειγμα το λεγόμενο «Συμβούλιο Βιοηθικής του Προέδρου».
Στην Ευρώπη, όπου υπάρχει το ενοχλητικό προηγούμενο αντίστασης σε ορισμένα εγχειρήματα τεχνολογικής επιβολής όπως τα μεταλλαγμένα, η «συμβουλευτική επιστήμη» δηλώνει αποστασιοποίηση από τον υπέρ-ανθρωπισμό, και υιοθετεί μια διαφοροποιημένη ρητορική για την προώθηση του εγχειρήματος της τεχνολογικής σύγκλισης. Σύμφωνα με αυτή, οι ευρωπαίοι πολίτες θα κληθούν ώστε με «συμμετοχικές διαδικασίες» να «συνδιαμορφώσουν» μαζί με εταιρίες, επιστήμονες και πολιτικούς, την κατεύθυνση της τεχνολογικής σύγκλισης και τις εφαρμογές της. Με άλλα λόγια, υποτίθεται πως οι ευρωπαίοι θα διατυπώσουν οι ίδιοι «δημοκρατικά» την πιο ευπεπτη σειρά με την οποία θα καταπιούν τις νέες τεχνολογίες.
Τελικά?
Ο δρόμος της μετεξέλιξης του παγκόσμιου καπιταλισμού περνάει μέσα από τις εμπορευματικές δυνατότητες που παρέχει η διαμόρφωση και η εφαρμογή της υψηλής τεχνολογίας κατά τη διαδικασία της τεχνολογικοποίησης των πάντων. Ήδη, ο αριθμός των νεοαναδυόμενων εταιριών που σχετίζονται με τις τεχνολογίες του υπερ-ανθρωπιστικού οράματος είναι τεράστιος. Κρυογονικές[15], αντιγηραντικές, νανοτεχνολογικές, βιοτεχνολογικές, ρομποτικές και λοιπές εταιρίες, αυξάνονται και επεκτείνονται. Πολύ συχνά, ιδιοκτήτες τους είναι οι ίδιοι οι πανεπιστημιακοί μεγαλο-επιστήμονες υπερ-ανθρωπιστές, οι οποίοι με την άλλη τους ιδιότητα, ως ειδήμονες, υπαγορεύουν την κατεύθυνση της έρευνας και της ανάπτυξης στα κέντρα λήψης αποφάσεων, αποσπώντας και τις ανάλογες χρηματοδοτήσεις.
Επιπλέον, ο βαθμός εξειδίκευσης αυτών των τεχνολογιών, σε συνδιασμό με τους κινδύνους που να ενέχουν, καθιστά σχεδόν αυτονόητη την άσκηση του ελέγχου τους από τη συγκεκριμένη υπερ-ανθρωπιστική ελίτ, με ότι αυτό συνεπάγεται σε πολιτικό επίπεδο. Λέει, για παράδειγμα, ο Bostrom: «Το να πάρουμε την εξέλιξη μας στα χέρια μας […], θα απαιτούσε την ανάπτυξη ενός «singleton»[16], (δηλαδή) μιας παγκόσμιας τάξης στην οποία η υψηλότερη οργανωτική βαθμίδα θα αποτελείται από μια και μοναδική και ανεξάρτητη εξουσία που λαμβάνει αποφάσεις (που θα μπορούσε να είναι μια παγόσμια διακυβέρνηση, ή όχι)»[17] .
Με άλλα λόγια, η υπερ-ανθρωπιστική φαντασίωση πηγαίνει χεράκι-χεράκι με την περεταίρω συγκέντρωση της εξουσίας και τη διαιώνιση της πανκαπιταλιστικής τάξης πραγμάτων. Επιπλέον, εγγυάται την ανάδυση νέων μορφών ιεραρχίας και ανισότητας.
Αυτό δεν προβληματίζει τους υπερ-ανθρωπιστές, αφού “ακριβώς όπως τα σύγχρονα ανθρώπινα όντα επωφελούνται από άλλα είδη που δεν θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο το ανθρώπινο είδος, έτσι μπορεί οι τεχνολογικά ανώτεροι παράγοντες να επωφελούνται από την ύπαρξη μιας οικολογίας μη-ευδαιμονικών[18] παραγόντων. Τέτοιου είδους μη-ευδαιμονικοί παράγοντες θα μπορούν να εξυπηρετούν οικονομικά ωφέλιμες λειτουργίες[19]. Ο στόχος είναι να μεγιστοποιηθεί η συνολική ποσότητα των πόρων που κατέχουν οι ευδαιμονικοί παράγοντες, ή σε κάθε περίπτωση να εμποδίσουν αυτή την ποσότητα από το να πέσει στο μηδέν.»[20]
Συνοψίζοντας, το πολυδιαφημισμένο ως το απόλυτο ελευθεριακό πρόταγμα, το υπερ-ανθρωπιστικό, κρύβει στην ουσία του το ιδεολόγημα του απόλυτου ελέγχου πάνω στον άνθρωπο και τη φύση. Η σταδιακή κατάργηση κάθε αυθόρμητης έκφρασης της ανθρώπινης η μη φύσης, που δεν προέρχεται ή δεν διαμεσολαβείται από την τεχνολογία μπορεί να καταστήσει την τελευταία ένα πανταχού παρών φάντασμα[21], με ότι πλεονεκτήματα συνεπάγεται αυτό για τις μελλοντικές δυνάμεις εξουσίας, ελέγχου και καταστολής.
Με το σκεπτικό ότι το διακύβευμα του υπερ-ανθρωπιστικού σχεδίου, μάλλον επιβάλλει την άμεση συζήτηση και τη δράση, παρατίθεται ένας ενδεικτικός και υπό κατασκευή κατάλογος με πηγές, όλες δυστυχώς στα αγγλικά. Η κατηγοριοποίηση που έγινε είναι εξαιρετικά χαλαρή, καθώς αφενός μεν οι θεματικές αλληλεπικαλύπτονται, αφετέρου τα ίδια άτομα, συχνά φέροντας τις διάφορες ιδιότητες τους, εμπλέκονται σε διαφορετικούς φορείς, οργανώσεις και εταιρίες. Στόχος του καταλόγου, εκτός απο την παράθεση πρωτογενών πηγών για τη διερεύνηση του υπερ-ανθρωπισμού από όποια και όποιον ενδιαφέρεται, είναι και να καταδείξει την έκταση και το φάσμα των υπερ-ανθρωπιστικών δραστηριοτήτων και να δώσει μια αίσθηση για τη δικτύωση τους.
ΠΗΓΕΣ
Ορισμένες σύγχρονες «διακεκριμένες προσωπικότητες»
Οι ιστοσελίδες των γνωστότερων εν ζωή υπερ-ανθρωπιστών, που περιέχουν τις θέσεις τους και τα βιογραφικά τους στοιχεία.
http://www.acceleratingfuture.com/people/
Βιβλία (υπο κατασκευή)
by Ramez Naam
Γενικά
Άρθρα που δίνουν μια γενική εικόνα για τον υπερ-ανθρωπισμό.
και στο http://humanityplus.org/learn/philosophy/faq
Πολιτική/Βιοπολιτική
Διάφορα
Μελλοντολογική Κινδυνολογία
Οργανώσεις/Ερευνητικά Εργαστήρια/Εταιρίες
Μπλογκς-Ιστοσελίδες
Transhuman World Culture InfoMark, http://www.transhuman.org/
http://posthumanisms.blogspot.com/
http://metamodern.com/
http://hplusbiopolitics.wordpress.com/
http://www.acceleratingfuture.com/michael/blog/
http://www.singinst.org/blog/
http://khanneasunztu.wordpress.com/
http://andymiah.wordpress.com/
http://www.betterhumans.com/default.aspx
http://futureimperative.blogspot.com/
http://hplusclub.com/hblog/
http://www.practicalethicsnews.com/practicalethics/julian_savulescus_posts/index.html
http://www.practicalethicsnews.com/practicalethics/anders_sandbergs_posts/
http://technoprogressive.blogspot.com/
http://www.acceleratingfuture.com/people-blog/
http://www.acceleratingfuture.com/steven/
http://lifeboat.com/ex/main
http://blog.methuselahfoundation.org/
http://www.acceleratingfuture.com/tom/?cat=3
Περιοδικά
Ομάδες/ Τάσεις (υπό κατασκευή)
http://anarchotranshumanism.com/
Ντοκυμαντέρ/Παρουσιάσεις/Βιντεο/Οπτικό Υλικό
Εκθέσεις της «συμβουλευτικής επιστήμης» για τη σύγκλιση NBIC
1. ΗΠΑ
Roco, M.C., Bainbridge, W.S. (eds.) (2002), Converging Technologies for Improving Human Performance. Nanotechnology, Biotechnology, Information Technology and Cognitive Science, National Science Foundation, Arlington/Virginia
Και
Roco, M.C., & Bainbridge, W.S. (Eds.). (2006a). Managing Nano-Bio-Info-Cogno
innovations: Converging technologies in Society. Berlin: Springer
στο
www.wtec.org/ConvergingTechnologies/1/NBIC_report.pdf
2. Ευρώπη
Nordmann, A. (rapporteur) (2004), Converging Technologies – Shaping the Future of European Societies, HLEG Foresighting the New Technology Wave, Directorate-General for Research, European Commission
Στο
http://ec.europa.eu/research/conferences/2004/ntw/pdf/final_report_en.pdf
Συνέδρια
Καμπάνιες και προγράμματα
Εκπαιδευτικά προγράμματα
http://www.growingedgenetwork.com/gen-store?page=shop.browse&category_id=2&vmcchk=1
[2] Πχ στο More, M. (1994), “On Becoming Posthuman”, Free Inquiry, vol. 14, no. 4, pp. 38-41, στο www.maxmore.com/becoming.htm
[3] Δες για παράδειγμα την τρίτη διαφάνεια της παρουσίασης του William Sims Bainbridge, με τίτλο Across the Abyss, στο http://www.transhumanismi.org/tv06/presentations/
[4] Πχ στο More, M. (1997), “Beyond the Machine: Technology and Posthuman Freedom”,
Paper in Proceedings of Ars Electronica 1997, Ars Electronica Center, Wien, New
York: Springer στο www.maxmore.com/machine.htm
[5] E.g. Bostrom, N. and Sandberg, A. (2007b), “The Wisdom of Nature: An Evolutionary Heuristic for Human Enhancement”, in Savulescu, J. and Bostrom, N. (eds.) (forthcoming), Enhancing Humans, Oxford, Oxford University Press, available at www.nickbostrom.com/evolution.pdf
[6] Hughes, J. (2001), “The Politics of Transhumanism,” Society for the Social Studies of Science, Cambridge Massachusetts 2001, October 25,
στο http://ieet.org/index.php/IEET/more/hughes20020301/
[7] Richard Seed, φυσικός-ερευνητής της ανθρώπινης κλωνοποίησης. Στο νοκυμαντέρ του Frank Theys «TechnoCalyps»
[8] Hughes, J. (2005), “(Trans)humanism & Biopolitics”, στο www.transhumanism.org/resources/biopolitics.ppt, διαφάνεια 35
[9] Bostrom, N. and Sandberg, A. (2007b), “The Wisdom of Nature: An Evolutionary Heuristic for Human Enhancement”, in Savulescu, J. and Bostrom, N. (eds.) (forthcoming), Enhancing Humans, Oxford, Oxford University Press, available at www.nickbostrom.com/evolution.pdf
[10] More, M. (1994), “On Becoming Posthuman”, Free Inquiry, vol. 14, no. 4, pp. 38-41
στο www.maxmore.com/becoming.htm
[11] με την πολυδιαφημισμένη αντίληψη για την προεξέχουσα θέση του ανθρώπου στη φύση
[12] Transhumanist Declaration, στο http://humanityplus.org/learn/philosophy/transhumanist-declaration
[13] Bostrom, N., (2003), The Transhumanist FAQ, World Transhumanist Association, p. 38
[14] Bostrom, N., (2003), The Transhumanist FAQ, World Transhumanist Association, στο http://www.transhumanism.org/resources/FAQv21.pdf, σ. 38
[15] Οι εταιρίες αυτές «καταψύχουν» τους πελάτες τους, με αντάλλαγμα τη δικαιοδοσία στα συμβόλαια ζωής τους. Γνωστοί υπερ-ανθρωπιστές, όπως ο FM 2030, περιμένουν κατεψυγμένοι την τεχνολογική ανάσταση που θα τους εξασφαλίσουν οι τεχνομαχητές σύντροφοί τους.
[16] Παράδειγμα νίκης του πονοκεφάλου επί της μεταφραστικής προσπάθειας…
[17] Bostrom, N. (2004a), “The Future of Human Evolution”, in Tandy, C. (ed.), Death and Anti-Death: Two Hundred Years After Kant, Fifty Years After Turing, Ria University Press: Palo Alto, California, 2004, σ. 3 στο http://www.nickbostrom.com/fut/evolution.pdf
[18] Οι «ευδαιμονικοί παράγοντες» είναι οι βελτιωμένοι υπερ-ανθρωπιστές που, έχοντας λύσει όλα τους τα προβλήματα και έχουν μπει στην υπαρξιακή κατάσταση της αέναης κατανάλωσης ηδονικών τεχνο-εμπειριών. Οι δε «μη ευδαιμονικοί» είναι οι άνθρωποι όπως τους ξέρουμε.
[19] Να μια εξαιρετική στιγμη αυτοκατάρριψης της αντι-ανθρωποκεντρικής διακήρυξης του υπερ-ανθρωπισμού
[20] Bostrom, ο.π., σ. 11
[21] Μην ξεχνάμε ότι οι τεχνολογικές εφαρμογές σε νανο- κλίμακα είναι και θα είναι εντελώς αόρατες.
(εισήγηση που παρουσιάστηκε στο Πανελλαδικό τριήμερο εκδηλώσεων και συζητήσεων για την αντίσταση στη βιοτεχνολογία της κυριαρχίας στην Φάμπρικα Υφανέτ)
Την Τρίτη 9/2 στις 11:30 το βράδυ και ενώ γινόταν η συνέλευση της κατάληψης Φάμπρικα Υφανέτ 20 περίπου φασιστοειδή με κουκούλες, κράνη και παλούκια επιτέθηκαν στον χώρο της κατάληψης. Αφού εισήλθαν από το πίσω μέρος της κατάληψης, προσπάθησαν να βάλουν φωτιά στη στεγαστική κολλεκτίβα και προξένησαν κάποιες μικροφθορές .Περιφέρθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος του χώρου και χωρίς να κινούνται βάσει οργανωμένου σχεδίου, χτύπησαν και τραυμάτισαν αρχικά 2 άτομα που βρέθηκαν τυχαία μπροστά τους ενώ αμέσως μετά ανέβηκαν στον 2ο όροφο που την στιγμή εκείνη 57 άτομα κάναμε συνέλευση. Προσπάθησαν να μπουν στον χώρο της συνέλευσης αλλά απωθήθηκαν με επιτυχία από συντρόφισσες και συντρόφους και μέσα στον πανικό τους τράπηκαν σε φυγή. Αλληλέγγυοι σύντροφοι και συντρόφισσες κατέφθασαν αμέσως, τέσσερις εκ των οποίων προλάβανε την ομάδα των φασιστοειδών και επιτεθήκανε σε δύο απ’αυτούς. Οι μπάτσοι ήταν εξίσου γρήγοροι και αφού ανέκοψαν την κίνηση των υπόλοιπων συντρόφων προς τα φασιστοειδή ακολούθησε συμπλοκή και ρίψη δακρυγόνων. Κατόπιν αυτού, οι 300-400 περίπου αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες κινήθηκαν και παρέμειναν εντός του χώρου της κατάληψης ενώ λίγο αργότερα οι μπάτσοι αποχώρισαν.
Φαίνεται πως την περίοδο που διανύουμε, αυτή της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, αμέσως μετά από μια περίοδο αντι-εξέγερσης που ακολούθησε τον Δεκέμβρη του 2008, υπάρχει μια στροφή της κοινωνίας προς τον συντηρητισμό και τις ακροδεξιές λογικές. Το νεφελώδες πολιτικό περιεχόμενο που πλαισιώνει τις σύγχρονες εμφανίσεις φασιστοειδών βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην παρούσα κοινωνική συγκυρία που επιτρέπει ιδέες μίσους και μητροπολιτικής βίας να εμφανιστούν και να συντηρηθούν. Η εκκόλαψη φασιστοειδών ευαγγελίζεται απαντήσεις στα αδιέξοδα, την κρίση νοήματος του συστήματος και υπόσχεται μια ταυτότητα που να υπερέχει των υπολοίπων, αυτή της εθνικής. Αντιλαμβανόμαστε την επίθεση αυτή, καθώς και αυτή που έγινε την Δευτέρα 8/2 στην είσοδο της κατάληψης με εμπρηστικό μηχανισμό, ως κομμάτι μιας σειράς επιθέσεων σε καταλήψεις, στέκια και ανοιχτούς πολιτικούς χώρους που σκοπό έχει να κάμψει την ριζοσπαστική πολιτική δράση για την κοινωνική απελευθέρωση καθώς και όσες και όσους αντιστέκονται.
Από την μεριά τους και τα ΜΜΕ έπαιξαν πολύ καλά τον ρόλο τους, αυτό της παραπληροφόρησης και συκοφάντησης της κατάληψης. Σε ρεπορτάζ που έκαναν για το συμβάν δεν έγινε καμία αναφορά στο γεγονός ότι η επίθεση έγινε από φασιστοειδή αλλά είχαν το θράσος να πληροφορούν ότι ομάδα κουκουλοφόρων βγήκε από την κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ και προκάλεσε φθορές με αποτέλεσμα να σπέυσουν αστυνομικές δυνάμεις (εφημερίδα Αγγελιοφόρος). Για μια ακόμα φορά η συνεργασία κράτους, φασιστοειδών και media δικαιολογεί το μπάτσοι, TV, νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί.
Εδώ και 6 χρόνια το παλιό εργοστάσιο της Υφανέτ τελεί υπό κατάληψη από αναρχικούς/ές και αντιεξουσιαστές/τριες. Καταλάβαμε το παλιό εργοστάσιο με σκοπό να δημιουργήσουμε ένα χώρο συνάντησης και αντίστασης, όπου με εργαλεία την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση, επιδιώκουμε να επιτεθούμε σε όλες τις σχέσεις κυριαρχίας , σε κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία, στον εκφασισμό αυτής της κοινωνίας σε όλες του τις εκφάνσεις. Ο χώρος της κατάληψης είναι και θα παραμείνει ανοιχτός για τα κομμάτια εκείνα που στέκονται από την πλευρά της κοινωνικής απελευθέρωσης. Για τώρα και για πάντα, θα μας βρίσκουν μπροστά τους.
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ
ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΑΣ!
ΠΟΡΕΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12/2 , 18:00
ΠΛ. ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ (Κ. ΤΟΥΜΠΑ)
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΦΑΜΠΡΙΚΑ * ΥΦΑΝΕΤ
http://www.yfanet.net/